Blablabla

ช่วงเตรียมตัวสอบทีไร
เรามักจะตื่นเต้นทุกที

จะสอบผ่าน สอบตก
ก็มักจะเห็นเป็นเรื่องตลกเสมอ

หลับในห้องสอบ เดาชอยส์ ดิ่ง
หรืออะไรก็ตาม
เรามักจะหัวเราะกับมัน

หลังสอบไฟนอลเสร็จ
ทุกคนหัวเราะ...

บางวิชาออกมาร้องไห้ ทำไม่ได้
แต่ซักพักก็ลืม

บางวิชาภูมิใจว่าทำได้
แต่ผลกลับออกมาตรงข้ามซะงั้น (ง่ะ...)

-----

ณ เวลานี้
เวลาที่จะต้องเตรียมสอบครั้งยิ่งใหญ่

GAT PAT ที่โหดร้าย
ทำรุ่นพี่เลือดตาแทบกระเซ็นตั้งหลายคน

โควต้า
ที่ถูกจำกัดไว้ด้วยเกรดที่ไม่ได้ตั้งใจทำมา 4 เทอม

เนื้อหา
ที่ถามตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ จนจำความได้ แล้วก็ลืม

ความรู้สึก
ที่อิจฉา โกรธ เหนื่อย ท้อ และหมดแรง

ล้วนเป็นตัวกำหนดชีวิตของคนคนหนึ่งได้ขนาดนี้เชียวหรือ ???

อยู่ได้แค่เพียงปลอบใจตัวเองว่า
"ชีวิตไม่ตาย ถ้าสอบไม่ติด"

แต่อีกทางนึงก็กระซิบมาอย่างสม่ำเสมอ
"สอบไม่ติด ชีวิตจะทำอะไร"

มันตีกันในสมอง
เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ทั้งทั้งที่ ณ ตอนนี้
รู้สึกเหนื่อย อ่อนล้า

ยิ่งได้ยิน ได้ฟัง มีคนเน้นย้ำ
ยิ่งเหมือนหัวใจโดนแทง เฉือนไปทีละนิด

อยากบอกว่า
"หยุดพูดได้ไหม ให้หัวใจมันค่อยๆฟื้นตัว"

แต่ก็ทำไม่ได้....

-----

วันที่ 24 - 25
จะต้องไปสอบมศว.

ถามว่าพร้อมหรือยัง... ยัง

หัวใจที่กำลังจะลุกขึ้นสู้
กลับถูกบั่นทอนด้วยความหวังดีของคนใกล้ตัว

บังคับจิตใจให้ไม่รู้สึกไม่ได้
เมื่อได้ยินมา สมองก็ทำงาน

บอกตัวเองว่าอย่าท้อ
แต่ในใจก็ทำตรงกันข้าม

บอกคนอื่นได้
แต่ตัวเองทำไม่ได้

มันคือ "ปัญหา"

-----

จำเป็นมั้ยที่เราจะต้องเรียนในสิ่งที่คิดว่าดี
แต่เรากลับไม่ถนัด...

สิ่งที่เราถนัด
กลับเป็นสิ่งที่คนรอบข้างล้วนไม่สนับสนุน

ถ้าเรียนสิ่งที่เราไม่ชอบ
แต่ถ้าเรียนจบ (แบบเกรดดีๆ) แล้วจะมีงานมั่นคง

ซึ่งก็ไม่รู้สึกมั่นคงว่าจะเรียนจบหรือเปล่า...

กับ

สิ่งที่เราคิดว่าถนัด
แต่ไม่มีใครรับรองว่าจะสามารถช่วยชีวิตเราไปได้เท่าไร

ควรจะเรียนอะไรดี?

"เส้นทางที่เราจะเดินไป เรา หรือใคร ควรเลือกที่จะไป ???"

ทุกคำแนะนำ ก็ดี
แต่ทุกสิ่งที่ดี ย่อมมีจุดด้อย

สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าดีมากแค่ไหน
แต่ก็ควรห่วงเรื่องจุดด้อยว่ามีผลกับเราแค่ไหน

อย่าให้ความคิดของคนคนเดียว
หรือความเข้าใจสิ่งเดียว
มาทำร้ายตัวเราเอง

ในเมื่อไม่มีทางเลือก
เราจำเป็นต้องเดินต่อไป

ระหว่างเส้นทาง
อาจต้องเจอความโดดเดี่ยว

ในวันที่ไม่ไหว
อาจไม่มีใครอยู่ข้างกาย

คงสามารถหยิบได้แค่กิ่งไม้ข้างทางมาพยุงตัวไว้

เส้นทางข้างหน้า
ทุกคนย่อมไม่รู้

แต่สิ่งที่ต้องทำคือ
"ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"

เมื่อเราทำดีที่สุด
ก็ย่อมจะเกิดสิ่งที่ดีที่สุด

แต่ก็ถูกจำกัดด้วยเกณฑ์ของแต่ละคน
ต่างทัศนคติ

ความคาดหวังสูงๆ
อาจทำให้เกิดความผิดหวังที่สูงกว่า

การคาดหวังต่ำๆไว้บ้าง
อาจช่วยบรรเทาความเจ็บปวด
เมื่อผิดหวัง

-----

ในแต่ละวันที่เรามีชีวิตอยู่
มีช่วงเวลาที่เราโดนแดดเผา
มีช่วงเวลาที่เราโดนละอองฝน

และมีช่วงเวลาที่เราอยู่ใต้ร่มเงา

ชีวิตก็เหมือนกัน
ล้วนมีอุปสรรคมากมาย

ระหว่างเดิน
อาจลื่น

ระหว่างเดิน
อาจถูกแมลงกัด

ระหว่างเดิน
อาจมีฟ้าผ่า พายุเข้า

แต่สิ่งที่เราต้องไปให้ถึงก็คือ "เป้าหมาย"

สิ่งที่เราติดตัวไปได้อาจเป็นได้แค่กิ่งไม้เล็กๆ
หรืออาจเป็นรถถังเหล็กกล้า

นั่นไม่สำคัญเท่ากับ
"กำลังใจ"

หลายคนที่ท้อแท้
สามารถลุกขึ้นได้
จากกำลังใจเพียงเล็กน้อย

-----

อยากให้เก็บกำลังใจไว้
ไม่ว่าเหตุการณ์เป็นอย่างไร

เมื่อเราท้อใจ
ให้นึกถึงความสุขที่เราเคยได้รับ

"ลืม" มันยาก
แต่ "ย้อนระลึกถึง" ก็ง่ายกว่า

เดินไปเคียงข้างด้วยกันเสมอ
จับมือกัน ไม่ทิ้งกัน

แล้วสุดปลายฝั่งนั้น
ฉันจะรอ.....

-----

"อย่าท้อแท้... กับความลำบาก
อย่ายอม... กับความเหนื่อย
อย่าเป็นเหยื่อ... กับความง่วง ความอ่อนเพลีย
แต่ให้เราสู้... แม้ว่าร่ายกายจะไม่ไหว
แต่ถ้าใจเราไป ยังไงก็ถึงฝั่งฝัน

จากวันนี้ เราจะเดิน ไปด้วยกัน
ถึงตรงนั้น จะพบกัน ที่ฝั่งฟ้า
แม้โลกหมุน ผันเปลี่ยน วันเวลา
มิตรภาพ ยังตราตรึง ในหัวใจ"

leaderdevil
21/09/2011
ณ วันสอบไฟนอลเสร็จ เทอม1 ม.6 เตรียมจะฝ่าม่านฝนที่ตกหนัก
 
************************************[English Version]************************************
What we need to reach, "The target"

When we prepare for the exam.
We are always excited.

Failed to pass.
It is always seen as a joke

Guess the answer, sleep straight examination room.
Or whatever.
We always laugh about it.

After the final exam.
Everyone laughs ...

Some subject we can't do, come crying.
But forget it sudden.

Some subjects that we surely.
But the result, it was the opposite (Amm. ..)

-----.

Now.
Time to prepare for the biggest.

GAT PAT Examination.
It almost made the blood splatter .

Quota
Is limited by the grade is not intended to be 4 semesters.

Content.
Asked since I do not remember until I remember to forget it.

Feel
The jealous, angry, tired, discouraged and exhausted.

Are determine the life of one person or even this much?

The only solace for themselves.
"Life is not death, if not admission".

On the other hand, they whisper to me on a regular basis.
"if not admission, I sure did not do anything."

It hit in the brain.
It is the sense that it cannot said.

As well as now.
Tired tired.

I hear there are emphasize that.
I feel more like stab my heart. Slashed to just one.

I want to said that.
"Stop talking about it. My heart is recovering slower. "

But I cannot ....

-----.

24 - 25 September
SWU examination.

If you ask me, am I ready to do that... no

The heart is trying to rise up against.
Was undermined by the good hope of the people around them.

I cannot control my mind.
When I heard, the brain works.

Tell yourself that you do not discourage.
But I'm doing the opposite.

Tell others.
But I cannot.

It is a "problem".

-----.

It's important that we must learn what is good.
But we do not know about it...

What we know.
Is what the people around me are not supported.

If you learn what you not like.
But if you finish (a good grade), then it has succeeded.

This does not feel secure about the end of it ...

And

What we think right.
But no one can guarantee that we can rescue it.

What should I study?

"We will walk the path that we or anyone should choose to go?".

All good advice.
But all good things. Have blind spots.

Important thing is not that much better.
But they should worry about our weaknesses that affect it.

Do not let the idea of ​​one person.
Or understanding a single thing.
Hurt ourselves.

When there is no alternative.
We need to go further.

Between the route.
We might feel lonely.

When we weak.
That no one side.

I can just stick from the side way to support .

The road go ahead.
Everybody do not know.

But what to do.
"Doing this gives the best".

When we do our best.
Would be the best thing.

But it is limited by the criteria of each one is.
Different attitude.

High expectations.
May cause greater disappointment.

Low expectations for it.
May help relieve the pain.
When frustrated.

-----.

Each day we are alive.
During that time we have sun burn.
During that time where we just drizzle.

There was the moment we are under shade.

Life is the same.
There are many obstacles.

During the walk.
May slip.

During the walk.
May be insect bites.

During the walk.
A lightning storm it.

But what we need to reach the "target".

What we take to be just a small stick.
Or a steel tank.

That's not equal.
"encouragement".

Many people are discouraged.
You can get up to.
Just a little bit of encouragement.

-----.

Keep encouragement.
No matter what happen.

When we are discouraged.
Think happy that we've ever received.

"Forget" it's hard.
However, "reminisced" it's easier.

Walking side by side with it.
Handshake, not throwing well.

At the end of it.
I'll wait .....

-----.

"Do not be discouraged ... With difficulty.
Do not give in... with tired.
Do not be a victim ... With lethargy and fatigue.
But let us fight ... Although the body is able to.
But if we keep going, the dream come true.

From today we will walk together.
At the end in the sky.
Despite the diversion of the world is changing.
Friendship is also engraved on the heart. "

leaderdevil.
21/09/2011.
At the end of Final Examination Term 1  M.6, prepared to brave the heavy rain curtain.