[Edit] - เพิ่มรูปครูของน้องนัช

เมื่อวานไปสอนเด็กตาบอดที่โรงเรียนสอนคนตาบอด กรุงเทพฯ (ตรงข้ามโรงพยาบาลพระมงกุฏ)

หลังจากไปกิน "ป๋ายักษ์" อย่างอิ่มหนำสำราญกับผองเพื่อน :)

 

//กินไปแค่ 4 ชามเอง เพื่อนกินซะ 5-6 ชาม (มีคนนึงกิน 10 ชาม!!)

แต่ถูกมาก! ชามละ 10 บาท (แต่ก็เล็กๆพอน่ารัก)

 

ตอนเข้าไปปกติก็ต้องแลกบัตร แต่เพราะเราไปกันเยอะ (11คน) เลยแลกแค่คนเดียว

แล้วพี่ยามหน้าป้อมก็ให้บัตรอาสาสมัครคนละ 1 ใบเอาไปติดกัน...

 

//ขอบคุณพี่ยามมากๆ เรา 11 คนพยายามจะถ่ายรูปกับป้ายหน้าทางเข้า ต้องขอให้พี่ยามมาช่วยถ่ายให้ ๕๕

เบียดกันแบบสุดๆ :)

 

ตอนเข้าไปเราก็ต้องไปติดต่อที่ห้องอาสาสมัครก่อน เพื่อลงชื่อ ลงเวลาเข้าในสมุดเล่มใหญ่ๆ

*มีให้กรอกอีเมล์ เบอร์โทรศัพท์ กิจกรรมที่ทำ วิชาที่สอน และช่องลงชื่อออก (แต่เรามาเขียนทีหลัง)

หลังจากนั้นอาจารย์ก็จะพานักเรียนมาให้เราสอน โดยมีบัตรประจำตัวนักเรียนสีเขียวมาให้เราลงชื่อด้วย!

 

รายละเอียดในบัตรของน้องเค้าก็จะมีชื่อ นามสกุลของน้อง ระดับชั้นที่เรียน ชื่อโรงเรียน (มั้ง) และบางคนก็จะมีเขียนว่า "ประจำ" นั่นคืออยู่ประจำที่โรงเรียนนั่นเอง :)

 

นอกจากนี้ ในใบนั้นจะมีตารางให้อาสาสมัครอย่างเราๆลงชื่อ ลงเวลา โรงเรียน/มหาลัยที่เราเรียนอยู่ (ถ้าคนที่จบแล้วก็จะมีช่องให้ติ๊กว่า "ทั่วไป" วิชาที่สอน

 

วันนี้ไป ตอนแรกไปสอนวิชาประวัติศาสตร์

จำได้แม่นว่าชื่อน้อง "เดโช" (ความจำเป็นเลิศมาก พี่ขอคารวะ อ่านรอบเดียวจำได้เลย OAo)

//เพิ่งมารู้ที่หลังว่าน้องเค้าเกิดปี 2534 แต่เข้าเรียนช้า เลยเรียนแค่ ม.4

ก็อ่านชีทที่น้องมีให้ฟัง และพอจบแต่ละย่อหน้าก็จะถามคำถามในเนื้อหานั้นๆ

 

แต่ระหว่างที่อ่าน มีน้องผู้หญิงอีกคนมานั่งฟังด้วย

//ขอโทษที่พี่จำชื่ไม่ได้น๊าาาา

 

น้องคนนี้ก็สอบวิชาเดียวกันกับน้องเดโชเหมือนกัน

เลยเอ้อ... เดี๋ยวพี่อ่านใหม่ให้ก็ได้

แต่ด้วยเวลาที่จำกัด เลยได้แค่อ่านไปเรื่อยๆ ไม่ได้ถามคำถาม

//น้องผู้หญิงเค้ารีบด้วยแหละ

 

อ่านไปได้ซักพัก เพื่อนเรียกให้ไปสอนภาษาไทย...

เรื่อง... "ภาษาสันสกฤต"

//เราเก่งภาษาไทยมากเลยสินะ...นะ...นะ....

 

เอาก็เอา!!

 

เลยลาจากน้องเดโช ไปหาน้อง "ณัชรีย์" หรือน้อง "ณัช"

น้องที่เพื่อนหลายๆคนบอกว่า "ดูแลยากมาก!!"

//เพิ่งมารู้ที่หลังหนะนะ...

 

พอไปถึงโต๊ะ ก็พบกับหนังสือภาษาไทยอาจารย์ปิงเปิดอยู่ 2 เล่ม

ก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน

"สวัสดี เราชื่อแพรี่นะ จะให้พี่สอนเรื่องไหนพิเศษมั้ย ? จะเอาภาษาสันสกฤตนี่ก่อนเลย ?"

 

"เปลี่ยนเรื่องก็ได้คะพี่"

 

//โอ้เย่!!! ได้เลือกเรื่องด้วยยยยยยย!!!!

 

ก็เลยเปิดๆไปอีก 2-3 หน้า

เรื่อง "เสียงในภาษาไทย"

 

//เรื่องนี้พอไปไหวแห๊ะ

 

"งั้น เดี๋ยวพี่สอนเรื่องเสียงในภาษาไทยนะ"

 

แล้วก็เริ่มอ่านเนื้อหา

 

น้อง : "พี่คะ เอาไปตอบคำถามเลยก็ได้คะ"

 

จะเอางั้นเหรอ....

 

ก็เลยเปลี่ยนไปเปิดหนังสือแบบฝึกหัดอีกเล่มนึง แล้วก็นั่งถามตอบกับน้องไปเรื่อยๆ

 

*น้องเบียดมากจนขาน้องเค้าจะเกยหน้าตักเราอยู่แล้ว T-T

 

ผ่านไปซักพักนึง

 

น้องหันมาสะกิดเรา : "พี่เป็นลูกครึ่งรึเปล่า ?"

 

"เฮ่ย! เปล่านะ เราคนไทยแท้ มีอะไรรึเปล่า ?"

 

"เปล่าๆ ต่อๆๆเลย"

 

เราก็ถามตอบกับน้องไปเรื่อยๆ

น้องก็เริ่มจับผม จับกระเป๋า

 

แต่พอตอนจับ"เสื้อ"

 

"พี่ๆ ใส่ชุดนักเรียนมาเหรอ ?"

 

"เปล่านะ เราใส่ชุดทั่วไป"

 

"อ้าว แล้วตัวนี้คืออะไรอะ"

 

"ก็เสื้อเชิตไง พี่ใส่เสื้อยืดข้างใน แล้วใส่เสื้อยืดข้างนอก"

 

การนอกเรื่องเหมือนจะจบแค่นี้... แต่ซักพัก...

 

"พี่ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายอะ"

 

//ง..ง..งานงอก!! เฮ่ย!!!

 

"ถามทำไมเนี่ย!!"

 

"ก็อยากรู้อะ บอกหน่อยน้าาาาาา"

 

"ก็... ถ้าตอนนี้นะ ก็...แอบชอบผู้หญิงอะ"

 

//น้องหันไปขำกับเพื่อน

 

"ทำไมเล่าาา! ทำไมต้องขำเนี่ยย!!"

 

"แล้วพี่แอบชอบพี่หรือน้องอะ!!"

 

//- -***

 

"ก็ไม่ได้แอบชอบน้องหรือพี่ไง..."

 

//น้องนัชหันไปหัวเราะ+กระซิบกับเพื่อนข้างๆ

 

"มีไรป๊ะเนี่ยยย ?"

 

"ก็ พี่เหมือนดาราผู้ชายเกาหลีเลยอะ >.<

 

//ห๊ะ!!

 

"เหมือนตรงไหนเนี่ย?? แบบบุคลิก การพูด ไรงี้เหรอ?"

 

"ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เห็นได้อ๊ะ >//<

 

//ห..เห็น???

 

"เห็น?"

 

"ก็.. ไม่รู้จะพูดไงอ๊ะ! ก็มันเห็นได้ แบบ เห็นว่าพี่เหมือนไงงงงง..."

 

//อะ....โอเค

 

"โอเคๆ เข้าเรื่องๆ นี่พี่มาสอนหรือมาสัมภาษณ์กันแน่เนี่ย ๕๕๕"

 

"๕๕๕+"

 

แล้วก็สอนน้องต่อ...

 

ผ่านไปอีกไม่นานเท่าไหร่ (ไม่นานจริงๆ...) ระหว่างเราอ่านคำถาม น้องก็เริ่มจับผม แล้วก็มาจับ"กระเป๋า"

 

"กระเป๋าพี่ก็ดูเหมือนไม่เป็นผู้หญิง รึเปล่า ?"

 

// ?

 

"ตรงไหน ?"

 

"มันดูใบเล็กๆ รูปร่างก็ดูไม่เหมือนผู้หญิงนะ" //คลำๆกระเป๋าไปเรื่อยๆ

 

"ก็พี่ใส่แค่กระเป๋าตัง โทรศัทพ์ไง เลยเอาใบเล็กๆมา"

 

"โอเคๆ"

 

//แล้วน้องก็หันไปคุยกับเพื่อนต่อ

 

"นี่ๆ จะเรียนกันต่อมั้ย ?"

 

"ขอพักก่อนได้มั้ยพี่ มันขี้เกียจอะ"

 

//เอ่อ.....

 

"งั้นก็ได้"

 

เผลออีกซักพัก

 

"พี่ แล้วคนที่พี่ชอบเค้านั่งไหนอะ ?"

 

//???

 

"วันนี้เค้าไม่ได้มา"

 

"คนตรงข้ามนี่เหรอ ?"

 

//เพื่อนที่นั่งตรงข้ามทำหน้างง

 

"เฮ่ย ไม่ๆๆๆๆ เค้าไม่ได้มาาาาา"

 

"จริงอ๊ะ ?"

 

//เพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเริ่มสงสายตาเหมือนต้องการจะบอกว่า "ฮันแน่!!!"

-/แอบหัวเราะหึๆให้เพื่อน แต่ไม่วายที่เกาอี้จะสั่น(หน่อยๆ)

**เก้าอี้เซนซิถีฟมาก!!!!!

 

"จริงเซ่ เค้ากลับตจว.ไปนานแล้ว!!"

 

"แน่ใจน๊าาา"

 

//เพื่อนที่นั่งตรงข้ามหันมายิ้มด้วยสายตาที่สื่อความหมายเดิมให้หนักแน่นยิ่งขึ้น...

-/หันไปจ้องตาเพื่อน

 

"แน่ใจเซ่!!!"

 

"ฮ่าๆๆ แล้วพี่ชอบเค้าแบบไหน ?"

 

"ก็.. ชอบแบบไม่ได้ถึงขั้นนั้นอะ แบบแค่อยากอยู่ด้วยก็พอแล้ว"

 

"อ้อ"

 

แล้วน้องก็หันไปคุยกับเพื่อนต่อ...

 

เราก็คิดในใจ

 

"(วันนี้เราจะสอนต่อได้มั้ยนะ...)"

 

แล้วน้องก็หันมา

 

//อ๊าาา ได้สอนต่อแล้ววว

 

"พี่คะ แล้วพี่ว่าผู้หญิงชอบผู้หญิงมันแปลกมั้ย?"

 

//อะอ่าว... ยิงมาซะไปไม่ถูก - -

 

"ก็... ไม่แปลกนะพี่ว่า เราต่างมีอิสระที่จะชอบใครก็ได้เราเกิดมาเป็นผู้หญิง ก็จะมีอยู่ 2 อย่าง หรือสองประเภทมั้ง แบบพี่เรียกไม่ถูก

อย่างแรก เรียกอย่างนี้ละกัน คือ เราเลือกได้ว่าจะเป็นผู้หญิง หรือจะเป็นผู้ชาย เรียกง่ายๆว่า ทอม

อย่างที่สอง คือเราเลือกได้ว่า เราจะชอบผู้ชาย หรือเราจะชอบผู้หญิง

 

สรุปแล้วเราก็จะได้ผู้หญิงออกมา 4 ประเภท

ประเภทแรก คือ ผู้หญิงชอบผู้ชาย

ประเภทที่สอง คือ ผู้หญิงชอบทอม

ประเภทที่สาม คือ ทอมชอบผู้หญิง

ประเภทที่สี่ คือ ทอมอาจเปลี่ยนใจไปชอบผู้ชายก็ได้ ใครจะไปรู้"

 

*เพิ่งสังเกตว่า ประเภทที่สองกับสามมันต่างกันตรงไหนหว่า???

 

"งั้นที่หนูชอบผู้หญิงก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นทอมใช่มั้ย"

 

"ก็ใช่นะ อย่างพี่ก็เป็น ฮ่าๆๆๆ"

 

น้องนัชก็หันไปเถียงกับเพื่อนว่าตัวเองไม่ได้เป็นทอมนะ ทอมต้องไม่ใส่กระโปรงสิ!!

//น้องนัชใส่กระโปรงอยู่

 

แล้วน้องนัชก็หันมา

 

"พี่ๆ พี่ช่วยดูรูปครูคนนี้ให้หน่อย"

 

//น้องนัชล้วงมือหารูปในกล่องดินสอ

 

"(รู้ด้วยเหรอว่ารูปคือกระดาษแผ่นไหน???)"

 

หลังจากหยิบบัตรนักเรียน บัตรนู่น บัตรนี่ น้องนัชก็หยิบรูปที่ว่าออกมาจากกล่องดินสอ

 

 

"พี่ คนนี้อะ น่ารักมั้ย"

 

"เออ... สำหรับเราเหรอ ?"

 

"ใช่ :)"

 

"ก็... น่ารักนะ แบบ...."

 

//อธิบายไม่ถูก น้องเค้ามองไม่เห็น จะให้พูดไงดีเนี่ย - -***

 

"ทำไมพี่ต้องหยุดด้วยอะ TAT"

 

"อ้าว ทำไมล่ะ ?"

 

"ก็คนที่ให้ดูรูปทุกคน ต้องชะงักทุกที เค้าไม่น่ารักเหรอ ?"

 

//งะ...

 

"ก็ สำหรับเรา เรามีคนที่เราชอบอยู่แล้วอะ ถ้าให้ดูก็น่ารัก โอเคนะ

ทรงผมก็ผมสั้นๆ ยาวประมาณคอเสื้อ หน้าม้าปัด ใส่ชุดนักศึกษา นั่งอยู่หน้าสนามหญ้าอะ"

 

//มองเห็นฉากหลังมีบันได

 

"ก็น่าจะเป็นสนามหญ้าหน้าตึกเรียนในมหาลัยนั้นนะ มีบันไดด้วย"

 

//น้องนัชก็พยักหน้าตาม 

 

แล้วเราก็คุยกับน้องไปเรื่อยๆ ว่ากันไปว่าเป็นยังไง

จนเราถาม...

 

"แล้วน้องชอบครูคนนี้แบบไหน ?"

 

"ก็ไม่ได้ชอบแบบนั้นอะพี่ แบบ..."

 

"แค่อยู่ด้วยแล้วอบอุ่นใช่ม๊าา (ฮุฮิ)"

 

"ใช่ๆ แต่เหมือนตอนนี้ครูคนนั้นเค้าจะไม่ชอบหนู"

 

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ ?"

 

"ก็ครูเค้าชอบว่าหนู โมโหใส่หนู"

 

"บางทีครูเค้าอาจหงุดหงิดอยู่ก็ได้"

 

"แต่หนูอยากขอให้เค้าเป็นพี่สาวหนูก็ยังดี"

 

"เคยขอไปรึยังล่ะ ?"

 

"เคยแล้ว แต่เค้าปฏิเสธ เพราะหนูเป็นเด็กตาบอดมั้ง"

 

//พูดไงดีหว่า...

 

"บางทีครูเค้าอาจคิดว่าดูแลแบบเป็นครู - นักเรียนหนะ ดีอยู่แล้ว

เพราะถ้าเกิดแบบเป็นพี่สาว ครูเค้าอาจต้องมาดูแลหนูมากกว่าปกติ

ซึ่งอาจไม่สะดวก เพราะครูเค้าเป็นครู มีสอนตลอด

เค้าเลยคิดว่าถ้าดูแลแบบเป็นครู - นักเรียนจะสะดวกกว่าไง ^^"

 

//น้องนัชพยักหน้า

 

"แล้วคนที่พี่ชอบชื่ออะไรอะ??"

 

//อั๊ยยะ!!! คำถามปักอก

 

"ไม่บอก ฮ่าๆๆ"

 

"บอกหน่อยๆๆๆ อยากรู้ว่าชื่อน่ารักรึเปล่าาา"

 

//ห๊ะ??

 

"อ้าว แล้วดูยังไงน่ารักไม่น่ารักอะ ?"

 

"บอกมาก่อนสิ ๕๕"

 

"ไม่! งั้นชื่อแพรี่ น่ารักมั้ยล่ะ"

 

"น่ารัก :)"

 

//เขิน ๕๕+

 

"แล้วชื่อแบบไหนไม่น่ารักล่ะ ?"

 

"ก็แบบแตงไทย หมวย"

 

"อ้าว คือชื่อฝรั่งหรอถึงน่ารัก?"

 

"ก็.. ไม่นะ พีก็บอกมาสิว่าคนที่พี่ชอบชื่ออะไร!"

 

"ไม่!"

 

"ขึ้นต้นด้วยก.ไก่"

 

"ไม่ใช่"

 

และแล้ว เกมเดาชื่อ ก็เริ่มต้นขึ้น...

 

[น้องตาบอด 2 คน] vs. [แพรี่ คนเดียว - -***]

 

"ค.ควาย"

 

"ผิด" 

 

"น.หนู"

 

"ไม่ใช่"

 

"หนูดี"

 

"ไม่ใช่"

 

"หนูนา"

 

"ผิด"

 

"น.."

 

"ไม่ใช่น.หนู แล้วจะใช่ชื่อพวกนี้ได้ไงล่ะ ฮ่าๆๆ"

 

แล้วก็เดากันไปอย่างสนุกสนาน...

 

จะไม่บอกละกันว่าสรุปเดาถูกหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็นั่งคุยกันจนถึงเวลากลับบ้าน

ก็บอกลาน้อง บอกน้องสู้ๆ (น้องนัชซิ่วคณะอักษรมาหลายปีแล้ว...)

เล่าเรื่องคนที่อยากเป็นหมอ ซิ่วหลายปี จนกระทั่งสอบหมอติดให้น้องฟัง...

 

หลังจากนั้นก็รวมตัวเพื่อนๆกันที่ห้องอาสาสมัคร ลงชื่อออก กรอกข้อมูลที่เหลือ

แล้วก็กลับบ้าน...

 

----------------------------------------------------------------------------------

เอาเข้าจริง สอนน้องก็ไม่ได้ง่าย และก็ไม่ได้ยาก

แต่สิ่งที่เรียนรู้(จริงๆ)จากน้องครั้งนี้เลยก็คือ...

 

"เรื่องความรู้สึก ที่เรามีให้คนๆนึง"

 

//อยากบอกน้องคนนั้นว่า เราก็คล้ายกันเลยนะ ฮ่าๆๆ

 

ทุกอย่าง... ที่คนที่เราชอบ ทำกับเรา

เราจะเก็บมาคิดทุกอย่าง

และหลายๆครั้ง เราก็คิดเอง เออเอง

หรือเรียกว่า "คิดมาก"

 

//ซึ่งแพรี่ก็ผ่านจุดนั้นมาแล้ว...

 

ถ้ามองในมุมกลับกัน

ถ้าเราเป็นคนที่อยู่ ณ จุดนั้น...

จุดที่มีใครบางคนมองเราอยู่...

 

....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

//เว้นที่ว่างไว้ให้คิด

 

ก็...นั่นแหละ

 

ถามว่า... เจอแบบนี้ แล้วอยากไปอีกมั้ย..

บอกได้ว่า "อยากไปอีก"

ไปอ่านหนังสือให้น้องฟัง

 

//พอไปรอบนี้ รู้สึกตัวเองเหมาะชอบพากษ์ เดี๋ยวจะหาเวลาว่างๆหากิจกรรมอ่านหนังสือให้คนตาบอดฟัง :)

 

เราก็มีความสุข น้องก็มีความสุข

เรายิ้ม น้องยิ้ม ^^~

 

แชร์ความรู้สึกหลายๆอย่าง สอนให้น้องมองในความคิดที่ต่างออกไป

เราเจออะไรมาเยอะ เรารู้สึกอะไรมาเยอะ สอนให้น้องเข้าใจ

 

แม้จะไม่ได้สอนภาษาไทยน้องเค้าอะไรมาก

แต่ก็ดีใจ ที่ได้ทำให้น้องคนนึง...กลับมายิ้มได้ :)

 

***ขอทิ้งท้ายด้วยประโยคนึงที่เราพูดกับน้องเค้า และคิดว่าเหมาะกับน้องเค้ามากที่สุด...

 

"พี่ว่านะ ถ้าเราจะรู้สึกดีกับใครคนนึง ไม่จำเป็นต้องดูที่หน้าตาหรอก เราดูที่จิตใจแหละ แบบ... ใจนายหล่อมาก ๕๕๕"

Comment

Comment:

Tweet

Hot!

#11 By HugoCrystal on 2012-03-19 11:51

ความรู้สึกที่เรามีให้ใครสักคนหนึ่งจะอย่างไรก็เหมือนกันเนอะ... เก็บเอามาคิดตลอดทุกเรื่อง...

#10 By CheriAnra on 2012-03-18 23:26

เจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา


เจ้าาาาาาาา


หักอกพี่!!!!!!!!!!!!


> 0< // ล้มโต๊ะ ไม่ใช่แล้ววววว

อินไปหน่อย ๕๕๕๕๕๕๕
- w- // //


อ่านไป นั่งฟังเพลง

Depapepe ในไทยประกันชีวิตไป




มันไม่เศร้าหรอก

แต่อบอุ่นดี ที่ได้ยิน แม้จะไม่ได้เห็น


Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
Hot! Hot! Hot!
อ่านแล้วเพลินดีจังค่ะ
อยากลองไปมั่งจัง^^

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นที่บล็อกนะคะ
(สาธุกับคำอวยพรด้วย55+)

#7 By มะมน มะม่วง on 2012-03-13 16:18

อ่านแล้วเพลินดีครับ ถ้ามีโอกาสก็อยากจะไปมอบรอยยิ้มให้น้องๆแบบนี้บ้าง double wink

#6 By inspiredseason on 2012-03-12 21:50

NeMi

น่ารักจังอะเธอออออ

#5 By campanell on 2012-03-10 20:10

confused smile เวลาช่วงวันเกิด ผมก็ชอบไปทำบุญที่นั่นอยู่หลายครั้งเหมือนกัน
ก็เคยเห็นนักศึกษาอาสาสมัครมาสอนน้องแบบนี้อยู่
ดีจังเลยนะครับ
การให้ใจกัน คงจะสัมผัสได้ด้วยใจ ใช่การมองเห็นอย่างเดียว

#4 By บุรุษนิรนาม on 2012-03-10 08:25

การสอนคนตาบอดก็ใช่ว่าจะง่ายเลยแฮะ

แต่ว่าทำให้ผู้เรียนมีความสุขได้นี่ถือว่า ประสบความสำเร็จแล้วล่ะครับ

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#3 By K ToKa on 2012-03-09 21:03

Hot! Hot! Hot!

อ่านแล้วอิ่มใจนะคะ เราก็เคยคิดจะไปอ่านหนังสือเสียงเหมือนกัน แต่ดันติดภารกิจอื่นซะแล้ว

ชื่นชมจขบ.มากๆเลยค่ะ แถมอ่านแล้วสนุกดี จริงๆแล้วคนตาบอดเค้าก็เหมือนๆพวกเรานี่แหละเนอะ

#2 By HeDw!g on 2012-03-09 19:42

Hot! Hot! Hot!

อ่านไปยิ้มไปฮะbig smile big smile