เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับ เอนทรี่นี้ ของบล็อกฝาแฝดข้าพเจ้านิดนึง
จะเรียกว่าตรงๆก็ได้
แต่ขอว่าเฉียดๆดีกว่า...

ประเด็นเรื่องที่เรียนแล้วสอบตก
(หรือเรียกภาษาบ้านๆว่าคะแนนไม่ถึงครึ่ง)
คงไม่มีใครหลีกหนีได้
ไม่งั้นจะมีคนพูดว่า
"สอบตกเป็นเรื่องธรรมชาติ สอบผ่านเป็นเรื่องมหัศจรรย์"

มาหลายยุคหลายสมัยแล้ว(มั้ง)

แต่ไม่เข้าใจจริงๆว่า
การสอบตกมันทำให้ชีวิตย่ำแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ?
เข้าใจว่าสอบตกแล้วมันแสดงว่าเราไม่ตั้งใจอ่าน
แต่สอบตกแล้วมันวัดว่าเรา "โง่" เหรอ ?
มันวัดว่าสมองเรา "ไม่ทันเพื่อน" ?
แบบเพื่อนเรียนได้ทำไมเรา "เรียนไม่ได้" งั้นหรือ???

ถ้าสมมติว่ามีนักเรียนสองคน
เรียนสายวิทย์ทั้งคู่
สมมติให้ชื่อ ก. กับ ข. ละกัน (ตามยุคข้อสอบสมัยนี้)
ก. มาเรียนสายวิทย์ ด้วยคะแนนวิทย์ - คณิตตอนม.ต้นผ่านเกณฑ์แบบไม่ต้องสงสัย
ข. มาเรียนสายวิทย์ ด้วยคะแนนวิทย์ - คณิตตอนม.ต้นเฉียดเกณฑ์เส้นยาแดงผ่าหกสิบสี่! (แปดคูณแปดหนะ...) ด้วยเหตุผลว่า "ตูไม่เก่งภาษาอังกฤษ"

เกณฑ์เรียนสายวิทย์กำหนดไว้ว่า
ต้องได้คะแนนวิทยาศาสตร์เฉลี่ยม.ต้นต้องไม่ต่ำกว่า 3.00
ต้องได้คะแนนคณิตศาสตร์เฉลี่ยม.ต้นต้องไม่ต่ำกว่า 3.00 เช่นกัน

ก. ได้คะแนนเฉลี่ยวิทยาศาสตร์ม.ต้น 3.5 และคณิตศาสตร์ 3.5 (ประมาณ)
ข. ได้คะแนนเฉลี่ยวิทยาศาสตร์ม.ต้น 3.0 และคณิตศาสตร์ 3.0 (ตัวเลขจริง)

และเมื่อก้าวข้ามม.ต้น ก็เริ่มเข้ามาสู่ช่วงชีวิตม.ปลาย

ก. ไม่เคยตกเลยซักวิชา ถ้าวิชาที่ถนัดหน่อยก็จะได้เกือบเต็ม ถ้าวิชาไหนไม่ถนัดก็ได้เฉียดครึ่ง แต่ก็ผ่าน.. ชอบทุ่มเวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำการบ้าน ห่วงเรื่องเรียนเป็นหลัก
เกรดออกมาม.สี่เฉลี่ย 3.8 ... ไม่แปลก
ข. ตกชีวะทั้งปี เรียกได้ว่าทุกครั้งที่สอบเลยก็ได้ ส่วนวิชาอื่นๆก็เฉียดครึ่ง แต่ชอบทุ่มเวลาส่วนใหญ่ไปกับการเล่นดนตรี เพราะเธอชอบ
เกรดออกมาม.สี่เฉลี่ย 3.3 ... [   -   ]